Ses... Birkiüç...

Her gün uyandığımda dünyaya dair yeni şeyler buluyorum… Bulduklarım ne beni korkutuyor ne de dünyadan uzaklaştırıyor…



Yıl 2009, kavram denilen şeyler çoktan önemini yitirmişken aslında birçok kelime anlamını yitirmişken hala birçok insan gerek kendini gerek ideolojisini sersemce savunabiliyor.. Daha emek kelimesinin anlamını bilmeyen insanlar ortaya çıkıp ahkam kesebiliyor ya da kendilerini dünyanın merkezi görüp başkalarına böcek muamelesi yapabiliyor.. herkesin kendince kral ya da kendince kraliçe kesildiği bir dünyada yaşamak gittikçe güçleşiyor… At gözlüğü takanların çoğaldığı, üstelik at gözlüğü takmayacağına inandığımız adamların bile bir adet muhakkak edindiğini görmek hem şaşırtıcı hem de durup düşününce mantıklı hale gelebiliyor…


Egolar inanılmaz tavan yapmış durumda, herkes kibirle kuşatılmış ve birbirimizi görmekten birbirimizi anlamaktan ya da anlayışlı olmaktan uzak et yığınları haline geldik ne yazık ki… ‘ Bu çok iyi birisidir’ dediğimiz kişilerin bile belli bir süre sonra raydan çıktığını ve yeniden yanılmış olmanın verdiği hayalkırıklığıyla daimi sessizliğimizde boğulur olduk…


Ne olursa olsun, gerek ideolojik- siyasi boyutunda gerek insani- ikili ilişkiler boyutunda, emek kelimesini geniş bir perspektiften ele aldığımızda emeğim emeklikten çıktığını ve takdir edilen bir şey olmadığını söylemek gerekir. Emeğin ne para olarak karşılığını alabildiğimiz ne de ikili ilişkiler bazında geri dönüşümünü yaşamadığımız saydam kokusuz bir madde olarak belirmektedir artık , geçmiş olsun…


Unutmayın kii çoğu zaman iyi niyetinizin ve güler yüzlülüğünüzün karşılığı olarak insanlardan bol miktarda sahtelik göreceksiniz.. Çünkü kavram olarak insan bile yitip gitmeye, hayvanların da kutsal varlıklar halini aldığı bir evrene doğru sürüklenmekteyiz. Ne adaletin adalet ne sevginin sevgi ne de insanlığın insanlık olduğu böyle bir evrende iyi bir insan olmak ve bunun böyle nereye kadar devam edeceğini merak etmek insanı yaşamaya hevesli kılıyor!


Okuyucuya bir uyarı… Kendinizden çok eminseniz ve içiniz rahatsa kimseye hiçbir şeyi açıklamak zorunda değilsiniz.. Bence insan kendini, emeğini kimseye ispat etmek zorunda değildir.. Bunu anlamayan zihniyet zaten anlamaktan uzaksa bunu takdir etmekten de uzaktır..


Bu laflar kime yazılıyor peki? İnsanın kafasını kurcalayan soru… Tüm evrene, tüm insanlara, sistemlere… Nasibini alacak herkese aslında… Ama o nasibini alacaklar zaten ya bi haber yaşarlar ya da farkındaymış gibi yaparlar, ne acı…


Gölgelere, adaletsizliklere cılız değil gümbür gümbür bağırabilmektir önemli olan…


Ve ben hoşgeldim buraya, ses tellerimi olabildiğince zorlayarak bağırmaya…!!!


: )